"Mijn eerste Klassieker zag ik niet meteen aankomen"
"Ik had in november gedebuteerd voor Ajax, maar na een paar wedstrijden en een trainingskamp ging ik terug naar de A1. En nu kwam ik er in de rust in. Niet? Nou, ergens in de tweede helft dan. Voor wie, weet ik niet meer. Eyong Enoh? Dat had ik niet geraden."
"John Guidetti maakte er drie. Bij de eerste kreeg hij een penalty nadat hij zelf de overtreding had gemaakt. We kwamen nog wel terug tot 3-2 door een fout van de keeper (Erwin Mulder, red.)."
"Dit was in die geelgroene shirts, of niet? Ik scoorde met een afgeketst schot. In die periode hadden we vaak de overhand. Dat zorgde voor een mix van zelfvertrouwen en de spanning van een speciale wedstrijd. We trainden vooraf vaak in de Arena. Als je nog niet aanstond, gebeurde dat dan wel. En als we het veld opliepen. Dan voelde je: dit is andere koek. Op de Klassieker zit meer spanning onderling, maar je kent ook jongens van Feyenoord van Oranje. Af en toe ging het er wat harder aan toe, maar het werd wat mij betreft nooit respectloos."
"De aansteker. Ja, triest eigenlijk. Ik ging naar Dusan Tadic en Orkun Kökçü om ze rustig te houden. Ineens kreeg ik een ding op mijn hoofd. Ik voelde meteen dat het iets scherps was. Daarna werd ik vooral boos. Het was een mix van pijn, woede en uiteindelijk: wat moeten we hier nou weer mee? Ik dacht eerst aan een steentje of zo. We gingen naar binnen. Daar kon ik even zitten. Maar eenmaal buiten had ik nog last van mijn hoofd. Dat felle licht in mijn ogen. Ik moest weer naar binnen."
"Daar kwam directeur Dennis te Kloese meteen naar me toe met excuses. Arne Slot deed dat ook. Sipke Hulshoff, die ik kende van Oranje, stuurde ook een berichtje. Ik houd van rivaliteit, maar dit was wel een stap die ik niet eerder had gezien."
"In mijn eerste periode bij Ajax werd ik op jonge leeftijd al aanvoerder. Dan neem je iets meer het woord en benoem je iets vaker. Bijvoorbeeld dat spelers moeten beseffen hoe Feyenoord een wedstrijd ingaat: met het mes tussen de tanden. Ik ga niet met jongens zitten of zo. Ik doe het vaak subtiel. Ik probeer een voorbeeld te zijn en het besef en gevoel over te brengen dat dit niet een normale pot is waar de tegenstander gewoon druk zet. Hier gaat het er vol op. Zeker na zo’n 4-0 zege op Sparta kun je best denken: lekker even uitrusten. Dat moet je tegengaan als spelers, staf en club. Iemand als Takehiro Tomiyasu hoef je dat niet uit te leggen. Die laat zich na jaren bij Arsenal niet gek maken. De Klassieker is mooi, intens en speciaal. Ik heb ’m gelukkig vaak gewonnen. Ik verloor er pas twee. Dat houd ik graag zo."